پرتره‌ای از اینگمار برگمان که در زمان کار روی فیلم «تماس» ساخته شده و به زندگی حرفه‌ای و خصوصی او در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی می‌پردازد.

در سال ۱۹۲۵، کارل آکربلوم، مخترع عجیب‌وغریب و شیفته فرانتس شوبرت، پس از تلاش برای قتل نامزدش در یک بخش روان‌پزشکی در اوپسالا بستری می‌شود. او که غرق در افکار مرگ، موسیقی و آینده سینماست، با یکی از بیماران همکار می‌شود تا یک «فیلم ناطق زنده» بسازد؛ یک اجرای فیلم تجربی با دیالوگ‌های زنده. با پیش رفتن پروژه، هنر، جنون و مرگ در بازتابی تراژیکومیک از خلاقیت و ضعف‌های انسانی با هم برخورد می‌کنند.

فدریکو فلینی یکی از منحصربه‌فردترین و تامل‌برانگیزترین کارگردانانی بود که بیشتر فیلم‌هایش را بر اساس تاملات، رویاها، وقایع زندگی و فانتزی‌های خود بنا می‌کرد؛ کسی که پیام خاصی برای بشریت منتقل نمی‌کرد بلکه سینما را صرفاً به عنوان سرگرمی می‌نگریست. آیا برای هر چیزی پاسخی وجود دارد؟ آیا اصلاً ممکن است؟ اگر بله، پس زندگی دیگر نمی‌تواند چنین کنجکاوانه، پویا و خلاقانه باشد...

هشت بخش کوتاه درباره موضوعات مختلف، از جمله بزرگ شدن یک نوزاد، چارلی چاپلین، بیرگیت نیلسون، پیست مسابقه لومان، پاکیزگی شهوانی، ادبیات فرانسه و یک زن سیاه‌پوست در کمدی در محله فارستا در نزدیکی استکهلم.

این مستند به زندگی کارگردان مشهور "اینگمار برگمان" در سال 1957 میپردازد، او در آن زمان با ساخت دو فیلم همه را شگفت زده کرد و دوره جدیدی در زندگی اش آغاز شد و ...

این فیلم با هدایت لیو اولمان و تفسیرهای تعدادی از فیلمسازان برجسته که برگمان برای آن‌ها تأثیری مهم داشته و دارد؛ مانند وودی آلن، اولیویه آسایاس، برناردو برتولوچی، آرنو دپلشن، جان سیلز، مارتین اسکورسیزی و لارس فون تریه، پرتره‌ای زنده از هنرمندی ارائه می‌دهد که در هر پروژه جدید، چالشی برای خود و افرادی که با آن‌ها کار می‌کرد؛ چه بازیگران و چه همکاران پشت دوربین، پیدا می‌کرد.

این مستند بلند که در طول ساخت فیلم «فانی و الکساندر» فیلم‌برداری شده است، مطالب گسترده‌ای از پشت‌صحنه تمرینات و جلسات فیلم‌برداری را ارائه می‌دهد که در آن اینگمار برگمان در حال چیدمان صحنه‌ها و کارگردانی بازی‌ها دیده می‌شود. فیلم بر فرآیند عملی تولید، از جمله همکاری با بازیگران اصلی و عوامل کلیدی مانند سون نیکویست فیلم‌بردار و آرنه کارلسون مستندساز پشت‌صحنه تمرکز دارد.